توقف

دفترچه عزیزم،

امروز، بهترین حالتِ ممکن، همین بود.

نه که لزوماً خسته باشی‌ها… (شاید هم باشی!)، اما بیشتر شبیه این است که دلت بخواهد دکمه‌ی “توقف” دنیا را بزنی. گوشی خاموش، فکرها ساکت، و فقط خودت باشی و یک لبخندِ محوِ خواب‌آلود.

امروز از همان روزها بود. روزی که تصمیم گرفتم کمی از پریزِ شلوغی و هیاهو جدا شوم. انگار تمام صداهای بلندِ دنیا تبدیل شدند به همین “Zzz” های کوچک و آرام که بالای سرم می‌چرخیدند.

گاهی، بهترین جواب به تمام سوال‌های سختِ روز، فقط بستنِ چشم‌ها، یک نفسِ عمیق، و یک آرامشِ شیرین است.